Стихотворение, которое написал мой родной дед.

Хәтер бар

Сызлангандыр авылым озатканда

Ватан сугышыны улларын

Ятып калды күбе, кайталмады.

Дошман кисте кайтыр юлларын

     Җиңү яулап исән кайтканнарның

     Сызласада да тәне ярадан, 

     Ярым җимерелгән авылымны

     Торгызырга кирәк яңадан.

Илгә кайту шатлык китерсә дә,

Иртә сөенгәнбез икән без

Әрем баскан калдау басуларны;

Ничек сөреп, ничек иккәнбез.

     Алга барыр көчләр калмаганда

     Җир, дәрманын бирде яшәргә.

     Хәрбер чорның - үзенең авырлыгы,

     Җиңел түгел бүген яшьләргә.

Җиңү көне безгә олы бәйрәм,

Ятып калды күпме солдатлар.

Авыр туфраклары җиңел  булсын,

Әле ярый җирдә хәтер бар.