«Халыкның бик күркәм йоласы бар — өмә. Бу бик борынгыдан килгән гадәт булса кирәк, өмәгә катнашкан өчен акча алмыйлар, килә алмаган кешегә үпкәләмиләр»  (М.Мәһдиевтән)

Халкыбыз элек-электән хезмәттә аралашуга, балаларда хезмәт күнекмә¬ләре булдыруга бик игътибарлы булган. Күмәк хезмәтенең бер төре булган өмәләр бик борынгыдан билгеле. Алар күп¬төрле: каз өмәсе, бура күтәрү, такта яру, печән чабу, киндер туку, тула басу, йорт салу, яз көне өй юу өмәләре булган. Болардан кала тирәюньне, урамнарны, зират-каберлекләрне чистарту, төзекләндерү буенча да өмәләр үткәрелгән. Аннан соң елның һәр фасылы тормышта үзенә хас эш төрләрен тудырган. Халыкның төрле ел фасылларында үткәрелә торган бу эшләрне үзләре генә башкарып чыгарга көчләре җитмәгән, тирә-күршеләре, туган-тумачалары, авылдашлары ярдәмгә килгән . Өмә ясаганнар... Шимбә көнне укучылар да язгы өмәдә бик теләп катнашты: озак вакытка сузмыйча, гимназия мәйданы “ялт” итте. Көзге яфраклардан арынгач, мәктәпнең әйләнә – тирәсе чистарып, сафланып калды. Шулай итеп, укучыларны хезмәттә тәрбияләү, хезмәт дәресләренә генә кайтып калмыйча, өмәләр үткәрү белән дә ныгытыла.